مشعل کش

«لغت نامه دهخدا»

[مَ عَ کُ] (نف مرکب)مشعل کُشنده. خاموش کنندهء مشعل :
چو کردی چراغ مرا نوردار
ز من، باد مشعل کشان دور دار.
نظامی (شرفنامهء چ وحید ص 11).
|| صاحب غیاث و آنندراج در ذیل «مشعل کشان» آرند: قومی است از کفار. گویند که ایشان مشعل را کشته به خانهء تاریک جامهء دختران انداخته به چند پسران امر کنند که هر یکی جامه ای بردارد و صاحب آن جامه در نکاح او باشد.