مشغول الذمه

«لغت نامه دهخدا»

[مَ لُذْ ذِمْ مَ / مِ] (از ع، ص مرکب) کسی که تعهد خود را به جای نیاورده و دین خود را نپرداخته باشد. که ذمهء وی مشغول باشد. مدیون. مقابل بری ءالذمه.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر