«لغت نامه دهخدا»
[مُ فَ تِرر] (ع ص) مرد موی بر تن خاسته. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || پریشان و لرزان. (از اقرب الموارد) (از محیط المحیط). || مرد دامن برزده و برپای خاسته. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). مشمر. (اقرب الموارد) (محیط المحیط). || غبار برخاسته و بلند شده. (ناظم الاطباء).