مشغول دل

«لغت نامه دهخدا»

[مَ دِ] (ص مرکب) مغموم. گرفته دل. که دل مشغولی دارد. نگران : گفتم چنین کنم و مشغول دل تر از آن گشتم که بودم. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص71). دیگر روز چون بدرگاه شدم هزاهزی سخت بود و مردم ساخته بر اثر یکدیگر میرفت و سلطان مشغول دل. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص232). روزی دو بار بار می داد بر رسم پدر که سخت مشغول دل بود و جای آن بود اما با قضای آمده تفکر و تأمل هیچ سودی ندارد. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص553). و رجوع به دل مشغولی شود.