مشغه

«لغت نامه دهخدا»

[مَ غَ](1) (ع اِ) پاره ای از جامه یا چادر کهنه. || گل که گرد کرده در آن خار نشانند و بعد خشک شدن بر آن کتان را شانه کنند. (منتهی الارب) (آنندراج) (از ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).
(1) - این ضبط از منتهی الارب و دنبال روندگان آن است، ولی در محیط المحیط و اقرب الموارد و تاج العروس و معجم متن اللغه به کسر اول [ مِ غَ ] آمده است.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر