مشک دانه

«لغت نامه دهخدا»

[مُ / مِ نَ] (معرب، اِ مرکب)مشکدان و آوندی که در آن مشک نهند: کان لعلی بن الحسین (ع) مشکدانه(1) من رصاص معلقه فیها مسک فاذا اراد ان یخرج و لبس ثیابه تناولها(2) و اخرج منها فمسح به. (یادداشت مؤلف).
(1) - وشکدانه.
(2) - وشناندانه.