مشکدانه

«لغت نامه دهخدا»

[مُ / مِ نَ / نِ] (اِ مرکب) دانه ای خوشبو که سوراخ کرده زنان در هار یعنی گردن بند کشند. (از آنندراج) (از انجمن آرا) (از جهانگیری). دانه ای باشد خوشبوی که آن را سوراخ کنند و برشته کشند. (برهان) (ناظم الاطباء). دانه های خطمی معطر(1) که سیاه رنگ و به اندازهء عدسی است و بسیار خوشبو میباشد. (فرهنگ فارسی معین). حبه المسک. (یادداشت مؤلف) :
آن خال چو مشکدانه چونست
آن چشمک آهوانه چونست.نظامی.
.(لاتینی)
(1) - Abelmoschus. Moschatus