مشکدم

«لغت نامه دهخدا»

[مُ / مِ دُ] (ص مرکب) سیاه دُم. (از فهرست ولف). صفت اسب که دمی سیاه همچون مشک دارد :
نشست از بر ابلق مشکدم
جهنده سرافراز روئینه سم.
فردوسی (شاهنامه چ بروخیم ص2684).
سخنهاش بشنید بهرام گرد
عنان ابلق مشکدم را سپرد.
فردوسی (شاهنامه ایضاً ص2688).
سیه چشم و گیسوفش و مشکدم
پری پوی و آهوتک و گورسم.اسدی.