مشکره

«لغت نامه دهخدا»

[مَ کَ رَ / مُ کِ رَ] (ع ص) (از «ش ک ر») عشب مشکره؛ گیاه که شیر افزاید. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد) (از آنندراج).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر