مشکریز

«لغت نامه دهخدا»

[مُ / مِ] (نف مرکب) مشک ریزنده. مشک پاش. مشک افشان. خوشبوی سازنده :
درّبار و مشکریز و نوش طبع و زهرفعل
جانفروز و دلگشا و غمزدا و لهوتن.
منوچهری (دیوان چ دبیرسیاقی چ 1 ص65).
گیرم که آتش سده در جان ما زدی
زآن مشک ریز شاخ چلیپا چه خواستی؟
خاقانی (دیوان چ سجادی ص535).
هوا از لطافت در او مشکریز
زمین از نداوت در او چشمه خیز.نظامی.
پندارم آهوان تتارند مشکریز
لیکن به زیر سایهء طوبی چریده اند.سعدی.