مشک فروشان

«لغت نامه دهخدا»

[مُ / مِ فُ] (اِ مرکب)معروف است. (برهان) (آنندراج). جِ مشک فروش، یعنی فروشندهء مشک. (حاشیهء برهان چ معین). جِ مشک فروش. (ناظم الاطباء). فروشندگان مشک :
ناف شب از مشک فروشان اوست
ماه نو از حلقه به گوشان اوست.
نظامی (گنجینهء گنجوی چ وحید چ 2 ص354).
و رجوع به مادهء قبل شود.
|| کنایه از خوش خویان است. (انجمن آرا) (مجموعهء مترادفات ص151). کنایه از مردم خلیق و مهربان و خوشخوی. (برهان) (آنندراج) (ناظم الاطباء).