مشک نقاب

«لغت نامه دهخدا»

[مُ / مِ نِ] (ص مرکب) زنی که روی خود را از نقاب سیاه پوشانیده باشد. (ناظم الاطباء). || مشک فشان. از اسمای معشوق است(1). (آنندراج) :
نماز شام که در شب نقاب بست بمشک(2)
رسید نزد من آن ماه روی مشک نقاب.
امیر معزی (از آنندراج).
(1) - گویا در اینجا مقصود از مشک نقاب، موی سیاه است که بر روی ریخته.
(2) - در دیوان معزی چ اقبال ص57: نقاب بست هوا.