مشک نکهت

«لغت نامه دهخدا»

[مُ / مِ نَ هَ] (ص مرکب) که دمش خوشبوی باشد. که چون مشک خوشبوی باشد :
دهان صبا مشک نکهت شد از می
به بوی می اندر صبا می گریزم.خاقانی.
و رجوع به مشک و نکهت شود.