مشکین شکن

«لغت نامه دهخدا»

[مُ / مِ شِ کَ] (اِ مرکب)جعد مشکین. پیچ و خم زلف چون مشک به بوی و به رنگ :
وآن اسیران که به زنجیر خم زلف تواَند
هم به مشکین شکن زلف تو باشند اسیر.
سوزنی.