مشلق

«لغت نامه دهخدا»

[مُ شَلْ لَ] (ص) نعت مفعولی منحوت از شلاق. در تداول عامه سخت تازیانه خورده. (یادداشت مؤلف).
- مشلق کردن؛ به شلاق زدن. به تازیانه زدن. بسیار زدن. (یادداشت مؤلف).