مشمشه

«لغت نامه دهخدا»

[مِ مِ شَ / شِ] (اِ)(1) مرض وبائی. انفلوآنزا. مرضی است مسری که بیشتر در اسب و استر و خر دیده شده و به انسان نیز سرایت می کند. در انسان و حیوان مشمشه به دو شکل متفاوت ظاهر میشود و حتی نام آنها هم یکی نیست. یکی مشمشهء معمولی است که مخاط بینی و احشاء را فرامی گیرد و دیگری فارسن(2) است که بیشتر به صورت دملهای زیرپوستی ظاهر میشود و هر دو شکل این بیماری دارای یک میکرب است که آن را باسیل مروو(3) می نامند و آن در سال 1882 م. توسط لفلر(4) (1852-1915 م.) کشف شده است. مشمشه معمو از حیوانات به انسان سرایت می کند و اشخاصی که با حیوانات سر و کار دارند چون دامپزشکان و قصابان و دامداران، بیشتر گرفتار میشوند، و چون این بیماری غالباً کشنده است حیوان مبتلا را باید بی درنگ نابود کرد.
.
(فرانسوی)
(1) - Morve .
(فرانسوی)
(2) - Farcin
(3) - Bacille morveux.
(4) - Loffler.