مشنع

«لغت نامه دهخدا»

[مُ شَنْ نِ] (ع ص) تشنیع کننده. سرزنش کننده. ملامتگر : هرکس این قصص بخواند کذابی این مشنع بداند. (النقض ص274). یک شاهد که بدان شبهت ساقط شود و این مشنع لال گردد آن است که... (النقض ص21). و رجوع به تشنیع شود.