مشواع

«لغت نامه دهخدا»

[مِشْ] (ع اِ) محراث(1) تنور. (از اقرب الموارد) (از محیط المحیط) (از منتهی الارب) (از آنندراج). آنچه بدان آتش تنور را به هم زنند. (ناظم الاطباء).
(1) - در منتهی الارب و آنندراج به غلط «محراب» چاپ شده است.