مشؤوم

«لغت نامه دهخدا»

(1) [مَ ئو] (ع ص) مَشوم. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (اقرب الموارد) (محیط المحیط). بمعنی منحوس صحیح است چه این صیغه اسم مفعول است از شام یشام مشؤوماً که مهموزالعین باشد... و آنچه که در عوام شهرت یافته مَیشوم است... و این نیز غلط است(2). چنانکه صاحب ضوء در تعریف کلمه به این معنی اشارت نموده است و صاحب مزیل الاغلاط نیز همین تحقیق را کرده و صاحب صراح نوشته که عامه میشوم گویند. (غیاث) (آنندراج). عامه میشوم گویند. ج، مشائیم. (از محیط المحیط). بداختر. بداغر. بدفال. به فال بد. نحس. منحوس. مرخشه. ناخجسته. نافرخ. نامیمون. نامبارک. به شگون بد. بدشگون. ضد میمون. ضد مبارک. (یادداشت مؤلف) : مصاحبه الاحمق مذموم و مجالسه الجاهل مشؤوم. (سندبادنامه ص224). و رجوع به مشوم شود.
(1) - این کلمه در غیاث و آنندراج به صورت «مشئوم» بر وزن مقسوم ضبط شده است.
(2) - رجوع به میشوم و یادداشت قزوینی در مرزبان نامه چ 1317 ه . ش. ذیل ص269 شود.