مشیئه

«لغت نامه دهخدا»

[مَ ءَ] (ع مص) (از «ش ی ء») خواستن. (منتهی الارب) (ترجمان القرآن). مشیه. (ناظم الاطباء). شاءه یشاءه شیئاً و مشیئه و مشاءه و مشائیه. خواستن. (از اقرب الموارد). و رجوع به مشیت و مشیه شود.
- مشیئه الله؛ عبارت از تجلی ذات و عنایت سابق پروردگار است برای ایجاد معدوم و یا اعدام موجود. و اراده عبارت از تجلی اوست برای ایجاد معدوم. پس مشیئه و اراده، عموم و خصوص من وجه است. (از تعریفات جرجانی).
- مشیئه الهی بر چیزی قرار گرفتن؛ مقدر کردن آن. (از اقرب الموارد).