«لغت نامه دهخدا»
[مَشْ یَ خَ / مَ خَ] (ع اِ) جِ شیخ. (منتهی الارب) (بحر الجواهر) (اقرب الموارد) (محیط المحیط). || در اصطلاح اهل حدیث و درایه «مشیخه» عده ای از شیوخ را گویند که احادیثی از آنها نقل شده باشد، یا فقیهی است که اسانید او مستند به روات باشد که از آنها روایت کند. (از درایه از فرهنگ علوم نقلی).