مشیح

«لغت نامه دهخدا»

[مُ] (ع ص) (از «ش ی ح») مرد جد در کارها. (از اقرب الموارد) (منتهی الارب). مرد باکوشش در کار. (ناظم الاطباء). || بر بناء فاعل از باب افعال، روی آورنده بر تو است و دورکننده از پشت سر خود. (شرح قاموس فارسی ص187) (از محیط المحیط) (از اقرب الموارد). مردی که رویاروی شخص و متوجه وی باشد و مانع باشد چیزی را که پشت سر او بود. (ناظم الاطباء). || جمل مشیح؛ شتر توانا و سریع و نیز شتر پهن و برآمده سینه. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء).