«لغت نامه دهخدا»
[مَشْ حا] (ع اِ) مشیوحاء (بالقصر و المد). آنجا که گیاه درمنه روید. (از اقرب الموارد) (از محیط المحیط). و رجوع به مشیوحاء شود.
