مصاعد

«لغت نامه دهخدا»

[مَ عِ] (ع اِ) جِ مصعد. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). جاهای بلند. (غیاث) (آنندراج) : در مرکز آب و خاک روی به مصاعد هوا نهد و بر بالا رود [ ابر ] . (مرزبان نامه ص101). مهابط و مصاعد آن از خوف صیادان بیرحم منزه... (سندبادنامه ص120). سالها رتاج این کار بسته بماند که مصاعد آن قلعه با فلک همراز بود و با ملک هم آواز. (ترجمهء تاریخ یمینی ص55). مصاعد قلال و معاقل جبال او که موجب تمرد و سبب تهور گشته... بر باد دهد. (ترجمهء تاریخ یمینی ص336). و رجوع به مصعد شود.