مصاف در

«لغت نامه دهخدا»

[مَ دَ] (نف مرکب) که صف لشکر در میدان جنگ بشکند. مصاف شکن. صف شکن. صفدر :
هر یک به گاه حمله چو صرصر مصاف دار
مر حمله را چو سد سکندر مصاف در.
سوزنی.
و رجوع به مصاف شکن شود.