مصاف دار

«لغت نامه دهخدا»

[مَ] (نف مرکب) مصاف دارنده. اداره کنندهء مصاف. که مدار جنگ مصاف بر آزمودگی و تدبیر و فرمان او باشد. جنگی. مبارز :
هر یک به گاه حمله چو صرصر مصاف دار
مر حمله را چو سد سکندر مصاف در.
سوزنی.
کس نی سوار دید که باشد مصاف دار؟
وز نی ستور دید که در ره غبار کرد؟
خاقانی.