مصعتل

«لغت نامه دهخدا»

(1) [مُ صَ تَ] (ع ص) رجل مصعتل الرأس؛ مرد درازسر. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج).
(1) - در آنندراج به غلط «مصعقل» چاپ شده است.