مصک

«لغت نامه دهخدا»

[مِ صَک ک] (ع اِ) مغلاق و کلیدان. (ناظم الاطباء). || (ص) قوی و توانا از مردم و جز آن. گویند: جمل مصک و حمار مصک؛ ای قوی شدید. مصکه. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء).