«لغت نامه دهخدا»
[مَ لَ حَ اَ دی دَ](مص مرکب) دربارهء صلاح کار اندیشه کردن. فکر مصلحت و مقتضای زمان و مکان کردن : ای که گفتی به هوا دل منه و مهر مبند من چنینم تو برو مصلحت خویش اندیش. سعدی. بیدار باش و مصلحت اندیش و خیر کن درویش دست گیر و خردمند پروران. سعدی.