مصمئکه

«لغت نامه دهخدا»

[مُ مَ ءِکْ کَ] (ع ص) زمین ترشده از باران. (آنندراج). نعت فاعلی از اِصْمِئْکاک. گویند: الارض مصمئکه و السماء مستویه؛ یعنی زمین تر است از باران و آسمان لایق باران. (از منتهی الارب).