مصمت

«لغت نامه دهخدا»

[مُ مَ] (ع ص) رُست. (منتهی الارب) (آنندراج). چیزی که میان خالی نباشد. ضد مجوف. (ناظم الاطباء). توپر. (یادداشت مؤلف). آگنده. هرچیز که متخلخل نبود. مصمد. مقابل خالی. خلاف کاواک. (یادداشت مؤلف). آگنده میان. خلاف مجوف. (غیاث). || دربسته. (منتهی الارب) (آنندراج): باب مصمت؛ در بسته و مبهم و مشتبه. || قفل مصمت؛ قفل مبهم و بسته. (از منتهی الارب) (از ناظم الاطباء). || دیوار بی درز. || الف مصمت؛ هزار کامل. (منتهی الارب) (از آنندراج) (ناظم الاطباء). هزاری تمام. (مهذب الاسماء). مصمَّت. (منتهی الارب). || ثوب مصمت؛ جامهء یک رنگ. (منتهی الارب) (آنندراج) (صراح اللغه). || جامه که همهء آن ابریشم باشد و پنبه و چیزی دیگر در آن آمیخته نباشد. در حدیث است که: نهی النبی (ص) عن الثوب المصمت. (از ناظم الاطباء). جامهء ابریشمین یک رنگ سفید. جامهء یک رنگ از ابریشم سفید. (یادداشت مؤلف). مقابل وشی و دیبای رنگین :
تا کوه چو مصمت بود اندر مه آذر
تا دشت چو وشی بود اندر مه آزار.فرخی.
تا پرنیان سبز برون کرد بوستان
با مصمت سپید همی گردد آسمان.فرخی.
تا به دی ماه بود کوه به رنگ مصمت
تا به نوروز شود دشت به رنگ دیباه.فرخی.
|| اسب یکرنگ. (آنندراج) (از ناظم الاطباء) (غیاث) (صراح اللغه). اسبی که هیچ نشان ندارد. (مهذب الاسماء). || زخم مندمل شده، یعنی زخمی که از اندرون پر شده و دو لب آن به هم آمده باشد. (از غیاث) (آنندراج) (ناظم الاطباء).