مصیاف

«لغت نامه دهخدا»

[مِصْ] (ع ص) زمینی که به دیر گیاه رویاند. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || زمین باران تابستانی رسیده. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج). || مردی که ازدواج نپذیرد تا دوموی نگردد. (منتهی الارب). مردی که زن نگیرد تا دوموی نگردد. (ناظم الاطباء). || ناقه مصیاف؛ ماده شتر بچه دار. (از منتهی الارب) (ناظم الاطباء).