جاثم

«لغت نامه دهخدا»

[ثِ] (ع ص) نعت فاعلی از جثم و جثوم. سینه بر زمین گذارنده، انسان یا حیوان یا پرنده ای که سینه برزمین نهد. || هالک. (منتهی الارب). || تباه، مرده: فاصبحوا فی دیارهم جاثمین. (قرآن 11/67). ج، جاثمین. فاخذتهم الرجفه فاصبحوا فی دارهم جاثمین. (قرآن 7/78).