جادوئی کردن

«لغت نامه دهخدا»

[کَ دَ] (مص مرکب)سحر کردن. جادوگری کردن :
جادوئی کرده ست کسی یا سیمیاست
یا خلاف طبع تو از بخت ماست.مولوی.
رجوع به جادو کردن شود.