جادوبند

«لغت نامه دهخدا»

[بَ] (نف مرکب) بندکنندهء جادوگر. آنکه جادوگر را افسون کند. آنکه جادو را از کار اندازد :
دلفریبی بغمزه جادوبند
گلرخی قامتش چو سرو بلند.نظامی.