جادوفش

«لغت نامه دهخدا»

[فَ] (ص مرکب) مانند جادو. جادونما. بمانند جادو :
فرازش نوردید و کردش نشان
بدادش بدان پیر جادوفشان.
دقیقی (از شاهنامه چ بروخیم).
|| کنایه از فتان و فریبا :
کاخ او پر بتان جادوفش
باغ او پر فغان کبک خرام.فرخی.