جام آوردن

«لغت نامه دهخدا»

[وَ دَ] (مص مرکب) پیاله آوردن. قدح آوردن :
چو نان خورده شد میزبان در زمان
بیاورد یک جام می شادمان.فردوسی.
بیا ساقیا جام صهبا بیار
دوای دل و جان شیدا بیار.
قاسمی گنابادی (از ارمغان آصفی).