جام پر از شیر و می

«لغت نامه دهخدا»

[مِ پُ اَ رُ مَ / مِ] (اِ مرکب) پیالهء بلور و حلبی و مانند آن. (آنندراج). || کنایه از پیالهء پر از آب کوثر باشد. (برهان) (آنندراج) (ناظم الاطباء) :
به من داد جامی پر از شیر و می. نظامی. || دهان معشوق را نیز گویند. (برهان). لب و دهان معشوق. (ناظم الاطباء) (آنندراج). || کلامی که شنیدن آن مردم را به شور اندازد و حال آورد. (برهان). کنایه از کلام خوب و شیرین که مستی و حال آرد. || اشعار خوب را نیز گفته اند. (برهان) (ناظم الاطباء). و رجوع به جام پر از می شود.