جامه خانه

«لغت نامه دهخدا»

[مَ / مِ نَ / نِ] (اِ مرکب)خانه ای باشد که رُخوت پوشیدنی و غیرپوشیدنی و دوخته و نادوخته در آن نهند. (برهان). خانه ای که رخت پوشیدنی و غیرپوشیدنی از دوخته و نادوخته در آن نگاه دارند. (آنندراج). رخت خانه. جامه دان. (ناظم الاطباء) : علی دایه را بجامه خانه بردند و خلعت سپاه سالاری پوشیدند. (تاریخ بیهقی ص347). امیر فرمود تا احد ینالتکین را بجامه خانه بردند و خلعت پوشانیدند. (تاریخ بیهقی چ فیاض ص269). و اعیان شما را که بر شغلند خلعتهای با نام و سزا فرمود. مبارک باد بسم الله بجامه خانه میباید رفت تا بمبارکی پوشیده آید. (تاریخ بیهقی). اما چون سوگند در میان است از جامه خانهء خاص برگیرم. (کلیله و دمنه). پس مأمون آن روز [ عروسی ]جامه خانه ها عرض کردن خواست و از آن هزار قباء اطلس معدنی و ملکی و طمیم و نسیج و ممزج و مقراضی و اکسون هیچ نپسندید. (چهارمقاله از حاشیهء برهان چ معین).
سائل از جامه خانهء تو برد
اطلس و خز و توزی کژ و رش.سوزنی.
هست از جامه خانهء فلکیش
جامگی ز آفتاب و از مهتاب.سوزنی.
جز بدر جامه خانهء کرم او
کسوت صورت نمیدهند جنین را.
انوری (از آنندراج).
چنانک خوزستان در وظیفهء جامه خانه او را به اسم شحنگی خوارزم موسوم کردند. (جهانگشای جوینی).
مهندسان طبیعت ز جامه خانهء غیب
هزار سله برآرند مختلف الوان.سعدی.
پشمینه پوش خرقهء سالوس تا نسوخت
از جامه خانهء کرمت خلعتی نیافت.
کمال خجندی (از آنندراج).
اگر چو سرو سرسبز آرزو داری
ز جامه خانهء قسمت به یک قبا می ساز.
صائب (از آنندراج).