جامهء خورشید

«لغت نامه دهخدا»

[مَ / مِ یِ خوَرْ / خُرْ](ترکیب اضافی، اِ مرکب) لباس شمس. جامهء آفتاب. کنایه از زمین است. (برهان) (شرفنامهء منیری) (آنندراج) (ناظم الاطباء). || برگ درختان. (برهان) (آنندراج) (ناظم الاطباء). || ابر. (برهان) (ناظم الاطباء) :
ابر بباغ آمده بازی کنان
جامهء خورشید نمازی کنان.
نظامی (از آنندراج).
|| غبار و آنچه روی آفتاب را بپوشاند. (برهان) (آنندراج) (ناظم الاطباء). || مردمک دیده را هم گفته اند. (برهان) (آنندراج). || کنایه از ضوء آفتاب. (آنندراج). || و به اصطلاح سالکان عبارت از بدن آدمی باشد چه جسم لباس جان است و خورشید در عرف ایشان روح حیوانی است. (برهان) :
آسمان در هر لباسم دید چون شخص زمان
جامهء خورشید آمد راست بر بالای من.
ثنائی.
مؤلف آنندراج گوید: در این شعر جامهء خورشید محمول بر حقیقت است.