جامه دان

«لغت نامه دهخدا»

[مَ / مِ] (اِ مرکب) صندوق و خانه ای که رخوت پوشیدنی و غیرپوشیدنی در آن بگذارند. (برهان). اکثر اطلاق آن بر صندوق و امثال آن کنند که از چرم دوزند برای نگه داشتن جامه و گاهی بمعنی جامه خانه نیز آمده. (آنندراج). جامدان. (ناظم الاطباء). وعاء. صوان الثوب. (منتهی الارب). صیان الثوب. (منتهی الارب). وجاء. (منتهی الارب)... حقیبه. (دهار). شریط. عیبه. میدع. میداعه. میدعه. عکیم. (منتهی الارب). مبناه؛ وعاءالثیاب. (المعرب جوالیقی ص47). چمدان :
گر برنهم بهم قصب و اطلس ترا
تنگ آید از فراخی آن جامه دان شکر.
کمال اسماعیل (از آنندراج).
جامه دانی دارد آن سیمین زنخ
کاندرو گم میشود کالای من.سعدی.
چراغ اطلس گلگون به جامه دان شمعی است
که آفتاب به پروانه داشتن مستور.نظام قاری.
رجوع به جامدان شود. || مفرش. (ربنجنی). مفروش. (دهار).