جامهء غوک

«لغت نامه دهخدا»

[مَ / مِ یِ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) چیزی باشد سبز شبیه به ابریشم که در روی آب بهم میرسد. (برهان). گیاهی است سبز که در آب روید و آنرا چغزواره و سرند نیز نامند. (شرفنامهء منیری). سبزیی باشد شبیه به ابریشم که بر روی آب و جوی و حوض بهمرسد و آنرا بعربی طحلب و بهندی گائی خوانند. (آنندراج). سبزیی است چون پشم، روی آبهای کهنه پیدا شود. ثور. ثورالماء. جل وزق. چِغِزپازه. چغزلاوه. خزه. عِرمِض. غَلفَق. گاواب. غوک جامه. بزغسمه: اسپیروژیر(1) :
چشم چون جامهء غوک آب گرفته همه سال
لفج چون موزهء خواجه حسن عیسی کژ.
منجیک.
حریر عنکبوت و جامهء غوک
نزیبد جز به اندام خبز دوک.
خسرو دهلوی.
کنون مرده به اژدهائی چو من
که از جامهء غوک سازد کفن.
امیرخسرو (از آنندراج).
بحر که باشد ز گهر جوش او
جامهء غوکست زبرپوش او.
امیرخسرو (از آنندراج).
|| جوی آب. || شَمَر. غدیر. (برهان).
(1) - Spirogyre.