جامهء گلگون

«لغت نامه دهخدا»

[مَ / مِ یِ گُ گو] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) کنایه از محبوب. (بهار عجم) (آنندراج) :
جامهء گلگون من امشب بس که عالم سوز بود
گر بشمع کشته میزد آستین درمیگرفت.
میرزاملک مشرقی (از بهار عجم) (از آنندراج).