جان بسر

«لغت نامه دهخدا»

[جامْ بِ سَ] (ص مرکب) سخت مضطرب. بی قرار، چنانکه بیمار هنگام مرگ. مشرف بمرگ :
گر انیس لانه ای ای جان بسر
در کمین لا چرایی منتظر.مولوی.
رجوع به جان بسر بودن و جان بسر شدن شود.