«لغت نامه دهخدا»
[پَرْ وَ دَ] (مص مرکب)جان را تازه کردن. روح را شاداب کردن. روح و روان پرورش دادن : کجا رفت ای دریغا آن دل ریش که جان پرورد با جان پرور خویش.نظامی. آتش ز لعلت میجهد نعلم در آتش مینهد گر دیگری جان میدهد سعدی تو جان میپروری. سعدی. سعدیا دیده نگه داشتن از صورت خوب نه چنانست که دل دادن و جان پروردن. سعدی. عاشقان را کشته می بینند خلق بشنو از سعدی که جان پرورده اند.سعدی.