جاندانه

«لغت نامه دهخدا»

[دا نَ / نِ] (اِ مرکب) از پیش سر جائی را گویند که در کودکی نرم و جهنده میباشد. و بعربی یافوخ گویند. (برهان) (آنندراج). در لهجهء شیرازی یافوح، ملاج. موضعی در قسمت قدّامی سر کودکان که از هنگام ولادت تا یکسالگی بکلی نرم است. (از اختیارات بدیعی در شرح لغت لادن). شیردان. این کلمه در تداول مردم خراسان (گناباد) شایع است. نَمَغَه. نَبّاعَه. وَبّاعَه. رَمّاعَه. لَمّاعَه. لامِعَه. دُمّاع. (از منتهی الارب). || در سامانی به معنی دماغ گفته و معنی ترکیبی محل جان، چه دماغ محل روح نفسانی است. (رشیدی).