«لغت نامه دهخدا»
[تَ] (مص مرکب) آتش گرفتن جان. رنج کشیدن جان. آزردن جان : از فراق تو مرا چون سوخت جان چون ننالم بی تو ای جان جهان.مولوی. || آزردن جان : برغم من بحریفان می شبانه مکش مسوز جان من و آه عاشقانه مکش. فغانی شیرازی (از ارمغان آصفی).