جانفزای

«لغت نامه دهخدا»

[فَ] (نف مرکب) جان فزاینده. نشاط آورنده :
جهان دار یزدان گوای منست
که دیدار تو جانفزای منست.فردوسی.
جهان جانگزای است و او جانفزای
جهان گم کننده ست و او رهنمای.
(گرشاسب نامه).
شعر من بر علم من برهان بس است
جانفزای و صاف چون آب زلال.
ناصرخسرو.
سلک جواهر است خط جانفزای صدر
چون صدر جوهری بود آری بود چنین.
سوزنی.
مرا دلی است پر ز خون به بند زلف تو درون
پناه می برم کنون بلعل جانفزای تو.خاقانی.
بدو چشم تو که از جان اثری نماند با ما
ز نسیم جانفزایت اثری فرست ما را.
خاقانی.
گفت ای نفس تو جان فزایم
اندیشهء تو گره گشایم.نظامی.
برآراستندی بفرهنگ و رای
سخنهای دل پرور جانفزای.نظامی.
بیا ساقی آن شربت جانفزای
بمن ده که دارم غم جانگزای.نظامی.
در هوای لطیف جای کند
خواب و آرام جانفزای کند.نظامی.
عشق آن زنده گزین کاو باقی است
وز شراب جانفزایت ساقی است.مولوی.
دیدار دلفروزش در پایم ارغوان ریخت
گفتار جانفزایش در گوشم ارغنون زد.
سعدی.
هوای دلگشایش و آب جانفزایش شباب عیسی مریم. (ترجمهء محاسن اصفهان. ص8).
یاقوت جانفزایش از آب لطف زاده
شمشاد خوشخرامش در ناز پروریده.
حافظ.
روز آنسوی کوه سرمست است
از نفس های جانفزای صبوح.؟
|| روز بیست و سوم از ماه ملکی. (از برهان) (آنندراج).