جاوید زیستن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (مص مرکب)همیشه زیستن. دارای حیات ابدی بودن. باقی ماندن. همیشه بودن :
این همی گفت که احسنت و زه ای شاه زمین
وآن همی گفت که جاوید زی ای شاه زمان.
فرخی.