جای دندان

«لغت نامه دهخدا»

[یِ دَ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) گوشتی که دندانها از آن روید و بعربی لثه خوانند. (بهار عجم) :
آن زمانم که حسرت نان بود
جای نانم بکام دندان بود
این زمانم که نان در انبانست
جای دندان بجای دندانست.
شعوری کاشی (از بهار عجم).